dans, lach, werk en verwonder

Op de één of andere manier voel ik me hier minder een anachronisme, denk ik terwijl ik op een bankje in het park zit. Het relaxte ritme past me beter, de ruimte voor improvisatie en spel in het dagelijks leven. De mensen hier lijken zich misschien meer te vervelen dan thuis, maar ook meer te genieten. Bijna iedereen die ik hier spreek zegt er trots op te zijn hier vandaan te komen en van deze plek te houden. Ze zijn tevreden. Ondanks de eentonigheid van de dagen, de soberheid van leven, en het feit dat er weinig lijkt te gebeuren om naar uit te kijken. Een vrouw met thermoskannen vol koffie en een gebogen rug wacht tevreden op de schamele klant die zich aandient. Een paar meter verderop heeft iemand een radio aan een lantaarnpaal gemonteerd waaruit Colombiaanse muziek danst die het moet opnemen tegen de moderne stereo van de electronicazaak aan de overkant van het koloniale plein. Er loopt een toeristenpaar met unisex afritsbroeken en strohoeden voorbij (wat denken die mensen, écht?), een mogelijk doelwit voor verkoop van zonnebrillen of een leren riem, maar niemand werkt zich in het zweet om iets aan de man te brengen. Ondertussen wordt het geld nog maar eens geteld. Er wordt gedanst, gezongen, gepraat, gelachen. Er loopt een meisje met een ijsje voorbij in een elegant wapperend rokje. Het wordt weer een mooie dag.

3 Comments

    1. Haha, ik wist dat je erover zou vallen. Dat is dat iets niet past bij de tijd / tijdgeest (in ons geval: snel snel, digitaal en een economische waardering van je daden/zijn)

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s